წიგნის ფესტივალი 2013

წიგნის ფესტივალი ნებისმიერი ბიბლიოფილისათვის დღესასწაულია. კარგი იქნებოდა ფასებიც რომ სადღესასწაულო ყოფილიყო, როგორც ნებისმიერ ნორმალურ ქვეყანაში, მაგრამ არაუშავს რა. შარშანდელთან შედარებით, წელს უცნაური გულისფანქცალით ველოდი წასვლას. დილის 11 საათიდან 15 საათამდე ლექციაზე ცმუკვით ვიჯექი და თავში სულ წიგნები მიტრიალებდა.

მე გავუძელი სამსაათიან ლექციას, მე გავუძელი შიმშილსა და წყურვილს, მე გავუძელი #20 ავტობუსის დახუთულ ჰაერს, საუნისებურ სიცხეს და როგორც იქნა სამოთხეში მივედი. ზღურბლიდანვე მეცა ერთი უცნაური რამ: ხალხის რაოდენობა. მეგონა რომ ბევრი მოვიდოდა, წიგნებს დაიტაცებდნენ, როგორც საჭმელს, მაგრამ პირიკუ კი აღმოჩნდა. მეცოტავა ხალხი.

ეს შემოსასვლელში… თუმცა მე გამიზნულად არ გადამიღია ხალხისთვის, ამიტომ მთლად ასე კანტი–კუნტად არ დაიარებოდნენ.

სავარაუდო სია იმთავითვე მქონდა შედგენილი და ამიტომ ვეცი ჩემს საყვარელ დახლებს. ხეთურ–ქართული ლექსიკონი აღარ მიყიდია, რადგან ლექტორმა მაჩუქა.

ყველაზე საყვარელი ნაკვეთი <3
ბოლოში ლურსმულის ტაბულა მოჰყვება

ამიტომ დავიწყე “ლილე იროელის” ძიება. გამწარებული ვეძებდი “ქარჩხაძის გამომცემლობას” და როგორც იქნა მივაგენ. რა არის იცით? განლაგება ძალიან მარტივია, მაგრამ როცა ამდენ ხალხსა და ამდენ წიგნებში დგახარ, თვალები შეიძლება აგიჭრელდეს და … შენ აღმოჩნდები ერთ დიდ ლაბირინთში. სადა მყავს მე არიადნე და მისი ძაფი.

ბოლოს მაინც მივაგენ…

წინ, ლილესკენ

შთამბეჭდავი ფასდაკლებაა: წიგნი ზოგადად ღირს 12 ლარი, ფესტივალის ფასი – 8 ლარი.

გულგახეთქილმა შემოვიარე და რამდენიმე წრე დავარტყი დახლებს, ვინანე რომ ბლომა ფული არ მქონდა.

საბოლოოდ კი შევიძინე ეს:

წლევანდელი წიგნები <3

ამის გარდა, ჩემი დარგის 2 წიგნი გუშინ ვიყიდი: მტკვარ არაქსის კულტურა და არქეოლოგიის კრებული. მიხარია რომ ყველაფრის მიუხედავად, მაინც ვახერხებ წიგნების ყიდვას. არადა წიგნსაც გააჩნია. არის წიგნის ორი მნიშვნელობა: ფართო – რაიც გულისხმობს ნაბეჭდ საკითხავს, თავის გვერდებითა, ყდითა და რომანითა და ვიწრო – რომელ არს ცოდნის მომცემი, ღირებული, წიგნი, სადაც უპირატესი ენიჭება შიგთავსს. სწორედ აქედან უნდა იყოს გაჩენილი სიტყვა “წიგნიერი”. წიგნიერი თაობა, ჰმ.. წიგნიერი ხალხი ვართ, ტონობით წიგნს ვყიდით/ვყიდულობთ/ვბეჭდავთ და ვაქვეყნებთ… მაგრამ მერე ამ წიგნებს აბარებს ზოგი მაკულატურად… კიდევ კარგი წელს გაუქმდა. ან გააკონტროლონ რომ მაკულატურის სახით წიგნი არავინ მოიტანოს, ან საერთოდ ნუ გამოაცხადებენ…

მოკლედ.. სად გავიჭერი და რა მინდოდა მეთქვა: ჩემი და აპირებს კიდე, ვნახოთ ის რას მოიტანს.

ვისურვებდი დიდ ბიბლიოთეკას და წიგნების თაროს, რომ ამჟამინდელი წიგნები დავატიო… მაგრამ სადაა შესაძლებლობა.

მომავალ წიგნის ფესტივალამდე!

p.s. GeoLibTV–ს რეპორტაჟი “ცხელი ადგილიდან”

არტ კრიტიკა

პრეამბულა:

2011 წლის 13 აპრილს ლიტერატურის მუზეუმის დარბაზში გამართულ შეხვედრაზე წავცუნცულდი.

გეოეარმა – თანამედროვე ხელოვნების ცენტრმა – წარმოგვიდგინა საჯარო დისკუსია თემაზე “არტკრიტიკა საქართველოში”. ეს სახელი პირობითად მე დავარქვი, რადგან ძირითადად ამ თემაზე მიდიოდა საუბარი. სტუმრები იყვნენ:
1) დათო ბუხრიკიძე – თეატრმცდონე, ჟურნალისტი
2) ნესტან კვინიკაძე – ჟურნალისტი
3) გაზეთ “24 საათის” ჟურნალისტი (ხელოვნებისა და კულტურის გვერდის თუ ბლოკის) და ხელოვნებათმცოდნე– სოფო კილასონია
4) ფილიპინ ჰოგენი (სხვათაშორის ქალი აღმოჩნდა) – Bent Books- ის რედაქტორი

დამსწრე საზოგადოება ასე თუ ისე გათვითცნობიერებული იყო. ძირითადად ხელოვნებათმცოდნეები იყვნენ (და ხო, ერთი იურისტიც). გოგი გვახარიაც დავლანდე და გამიხარდა. რაღაცით წონა შეემატა ამ საჯარო დისკუსიას.

დაიწყეს კლიშით – “კრიტიკა არ არის საქართველოში”.

როცა ქალბატონმა ფილიპინ ჰოგენმა ახსენა, რომ თქვენ ერთმანეთში გეშლებათ არტ კრიტიკოსი და ხელოვნების კრიტიციზმიო, დავინტრიგდი და სპეციალურად მოვიძიე კიდეც.

არტ–კრიტიკოსი ესა პირი, ვისი პირდაპირ საქმიანობა არის ხელოვნების ნიმუშთა შეფასება/კრიტიკა. ისინი წერენ სტატიას ჟურნალებში, გამოსცემენ წიგნებს. მათი მომსახურებით ხშირად სარგებლობენ გამოფენის ორგანიზატორები, კოლექციონერები და სხვა. მიზნის გამოცნობა ადვილია ცხადია – დაწერონ ქება–დიდება.
არტ–კრიტიკოსი ძალიან ხშირად უახლესი ისტორიით და თანამედროვე ხელოვნებით ინტერესდება და მისი სფეროც ძირითადად ესაა. ძალიან იშვიათად, ვინმემ დაწეროს ლეონარდო დავინჩის “მონა ლიზა”–ზე სტატია და ხშირა ეს ხდება იმ მიზეზით, რომ ყველაფერი გამოკვლეულია უკვე და რაღა გამოიკვლიოს… ძნელია არ დაეთანხმო ამ მოსაზრებას. მე თავად თანამედროვე ხელოვნება არ მიზიდავს, არ აღმართოვანებს.

არტ–კრიტიკა ესაა დისკუსიები და კამათი, შეფასებების გაკეთების პროცესი ხელოვნებასთან დაკავშირებით. ხელოვნების ძირითადი შეფასებითი ელემენტი ესთეტიკაა.

დღეს არა აქვს მნიშვნელობა, პროფესიით ხარ თუ არა ხელოვნებათმცოდნე, გაქვს თუ არა წარმოდგენა ხელოვნების ისტორიაზე, დადიხარ თუ რა გამოფენებზე, მუზეუმებში, რადგან არის გარკვეული კატეგორიის ხალხი, რომელიც თვლის, რომ უნდა გააკრიტიკოს და თან გააკრიტიკოს უკიდურესი მიმართულებით: ან კარგი თქვას, ან ცუდი… ამის უამრავი მაგალითია და ვფიქრობ საილუსტრაციოდ არაფრის მოტანა არაა საჭირო.

დღესდღეობით პრობლემა არის იმაში, რომ განისაზღვროს ვის შეუძლია კრიტიკა (პროფესიონალს თუ დილეტანტს, ან ვინ არის პროფესიონალი, ვინ არის ავტორიტეტი, აქედან გამომდინარეობს სხვა საკითხიც  დგება– ხელოვნება ხალხისთვის არის თუ სპეციალური წრისთვის და ა.შ.) და როგორ უნდა მოხდეს კრიტიკა (რაც გულისხმობს შეფასების კომპონენტებს). სწორედ ამ ორ საკითხს ეხებოდა 2011 წლის აპრილის შეხვედრა, რომელზეც პოსტი ჯერ კიდევ წლების წინ უნდა დამეწერა და რატომღაც ახლა მომეპრიანა.

პრობლემას მე კი ვხედავ, მაგრამ აი გამოსავალი ვერ მიპოვია. ამიტომ ჩუმად ვარ. სხვა რა გზაა, თუ კონფლიქტი არ გინდა, უნდა გაჩუმდე. მაგრამ სიჩუმესაც აქვს თავისი საზღვარი. როცა ნიშნულს ზევით სცდები, როცა ზღვა ჯებირებიდან გადმოდის, შენ შენი რუბიკონი უნდა გადალახო… ამიტომ, დაე გააკრიტიკოს იმან, ვისაც ეს ევალება და არა იმან, ვინც აზრზე არაა რას აკრიტიკებს. თან ისიც გაითვალისწინეთ, რომ კრიტიკა მარტო უარყოფითი არაა. კრიტიკა ესაა შეფასება. ხოლო შეფასება გულისხმობს კარგი და ცუდი მხარეების გამოყოფას.

ისწავლეთ სწორად გაკრიტიკება, რადგან ამ შემთხვევაში ლესინგის ცნობილი ფრაზა მოძველებულია და გაცვეთილი. დღეს პრიორიტეტი ენიჭება სწორ აზროვნებას და არა ზოგადად აზროვნების უნარს. იმიტომ რომ, რაც არ უნდა თქვან, დიდი კატეგორია აზროვნებს. საკითხავია, როგორ?

***

ესეც ჩემი მაისის თემა. არა მგონია ამ თვეში ბევრი პოსტი მოვასწრო. ერთადერთი გამონაკლისი წიგნის ფესტივალია, რომლის შესახებ კი აუცილებლად დავწერ პოსტს. რადგან აღარ ვმუშაობ, ხელფასიც არ მაქვს, მაგრამ რაღაც გარკვეული თანხა გადავინახე და ერთ–ორ წიგნს მაინც ვიყიდი

18

არა მარტო სტატიის, პოსტის წერასაც ნიჭი უნდა, თქვენ ეგრე კი ნუ უყურებთ. იმის არ იყოს, ახალგაზრდობას ასირიოლოგია იოლი ხილი ჰგონია, კრედიტების ასაღებად ეწერებიან და მერე ხვდებიან რომ მიქარეს… მაგრამ გვიანღაა.. ან როგორ ფიქრობთ, რას უნდა გრძნობდეს ლექტორი, რომელსაც პირდაპირ და გულრწფელად ეტყვიან: თქვენი საგანი იმით მაინტერესებს, რომ დიპლომის აღებას გამიადვილებსო.

ძნელია ხეთური ენა. მით უფრო ძნელია ლურსმული. მეორე სემესტრი გავდივარ და რამდენიმე ნიშანს ვცნობ, გრამატიკაში უფრო წავიწიე წინ. თუმცა ეგ არაფერი. პრაქტიკა, ვარჯიში და ყველაფერი კარგად იქნება.

სწავლის განმავლობაში მიხვდი, რომ ლურსმული ძალიან მიყვარს. არა იმიტომ, რომ რაღაც საიდუმლო ენასავითა, ჩემი დამწერლობა მაქვს და რამე. უბრალოდ, ძალიან მიმზიდველია. ხანდახან წარმოვიდგენ თავს იმ პერიოდში და რას მოვიმოქმედებდი, რას ვიტყოდი… ეჰ..

ხო მართლა. მამამ დღეს სტილუსი გამიკეთა – თიხა მაკლია და უკვე პირდაპირ ლურსმულის წერაზე გადავალ <3

გერმანული სადღაც არქტიკაში აისბერგზე ჩაჩხერილი გემივითაა.. როცა გალღვება და როდის გალღვება…

ჩემმა დამ აკა მორჩილაძი ეთნორომანი მომიტანა – მალე შევუტევ!

ამასობაში 18 აპრილიც მოვიდა – ერთი ჩვეულებრივი და წვიმიანი ხუთშაბათი: დილას ლექციები, საღამოს ზარმაცობა.

ჩემი საყვარელი მულტსერიალების ტორენტ ფაილები გადმოვწერე და რადგან ჯერ სამსახური არ მაქვს (დროებით!), თავს შევიქცევ. თან საკოლექციოდაც შევინახავ.

მეგონა დღეს არავის გავახსენდებოდი, არადა ასე 60 კაცს კი გავახსენდი (ვის სკაიპში, ვის ფორუმზე, ვის ფეისბუქზე)…

ჯანდაბა, რა სასიამოვნოა.

კიდევ ერთი პირადული პოსტი. შემეცნებითი ამ თვეში არ იქნება. დრაფტები უნდა გადავათვალიერო და ნაწილი წავშალო, ნაწილი დავტოვო.

ამ გაფორმებაშიც რაცხა დიზაინერული ნიჭი მაკლია… მოკლედ, არა მარტო წერას უნდა ნიჭი. გემოვნებით ჩაცმასაც ნიჭი უნდა… დააფასეთ ეს.

sos: ძალიან პირადი. ნუ წაიკითხავთ

რამდენი ხანია ნორმალურად არ მსიზრებია. არც მიოცნებია ძილის წინ. კომპიუტერზე თვალებამოღამებული როგორც კი ვწვები ლოგინში, მომენტალურად მეძინება. სასწაულია. ძაღლის დამსახურებაა ეს. მეორეს მხრივ, ადგილი აღარ დავუტოვე ბლოგს, დღიურს, მხატვრულ ლიტერატურას და საერთოდ ოცნებას. ძალიან მიხარია, რომ ასე თუ ისე რაღაც გეგმას მივყვები. მთლად მიზანდასახულიც არ ვარ, ეს უნდა მოგახსენოთ, მაგრამ:

ვთქვი 2013–ში ბევრს ვივლი ფეხით–თქო და დავდივარ.

ვთქვი ახალ სამსახურს დავუწყებ ძებნას თქო და ვეძებ. ძველიდან წამოვედი, არ ვნანობ.

ვთქვი ენებს ვისწავლი თქო და ვსწავლობ ერთს ნელ–ნელა, მეორეს მხტუნავი ტემპებით. რიგში კი ენების გემრიელი ნაკრებია.

ძაღლს დიდი დრო მიაქვს. ეს უნდა ვაღიარო. ზოგჯერ საკუთარი თავისთვის ვერ მიმიხედია. უკვე აღარ ვუკვირდები რა მაცვია, როგორ მაცვია, მთავარია ხომ მაცვია?! დიდი პლუსი: რა კარგია, რომ აცრებს მორჩა. მაგრამ ლუსი ჯერ ისევ გაუზრდელია ) რაც ცოტა პრობლემას მიქმნის. მოკლედ რომ ვთქვა, მართალია ძაღლი ბავშვი არაა, მაგრამ მე უკვე ვხვდები რას ნიშნავს გყავდეს შვილი. ვფიქრობ უახლოეს მომავალში არც გათხოვებას ვაპირებ, არც შვილის ყოლას, რადგან – არც მზად ვარ, არც სურვილი მაქვს. გმადლობთ, არ მინდა.

ჩემი სიზარმაცე და სწავლისმოყვარეობა ისე გადაეჭდო ერთმანეთს, რომ ზოგჯერ ძალიან მაშინებს ამათი ნაზავი. რას ვგავარ, რას დავემსგავსე, სადღაა ძველი ქევანა? არა, სადღაც არის შემორჩენილი, მაგრამ ახალი შტრიხებიც ბევრია და მალე გადასწონის. დრო გარბის და მე არ მელოდება. აგერ 18 აპრილიც მოდის. 27 წელი. ღმერთო, თავი ისევ პატარა რატომ მგონია?

საწერ თემას ბევრს ვნახავ თუ… ხო, აი მონდომება მაკლია მხოლოდ.

კარგია რომ ფილმების ყურების დრო მაქვს. მაგრამ ამავე დროს ფბ–ზე თამაშის დროც მაქვს. პარადოქს…

უი, არ მითქვამს რომ ეს წელი ფრიად უცნაურად დაიწყო? ტფუ, ტფუ, ტფუ… იმედია უცნაური წარმატებითაც დაასრულებს ^_^ იმედი მაქვს იტალიურ ეზოში ბინას გავყიდით და  ეზოიან კერძო სახლს ვიყიდით. მაშინ უფლება მექნება ლუსის გარდა თუთიყუშებიც მოვიყვანო <3

წარმატებებო, მოდით, მოდით.. მე გელით მომღიმარი და ბედნიერი <3

ტკბილო ღმერთო, რატომ მიქრება თავში აზრები, როცა ბლოგზე პოსტის წერას ვიწყებ ხოლმე?

 

tiny-post

There are times, when I want to cry with all my heart just without reason. simply to release emotions outside of me. That is why I am crying so often and just do not need the reason for it.

Today is the day, when I took very important decision – leave my old work in search of new one.

Now I am happy, now I can accomplish changes in my life, now I can step forward and not stand. keep moving, my darling, we need this..

only one is left, one painful matter  - tomorrow my chief will be angry and will accuse me in everything, but I do not care! I am free…

Now I want to cry because of happiness (when today morning I have cried of bitterness) and that is the strange feeling.. In general, life is strange.

p.s. somehow and someday I will post about jobs in general, now I want to sleep and fill up energy..

აქა ამბავი არასერიოზული კაცისა…

იყო და არა იყო რა, ღვთის უკეთესი რა იქნებოდა. იყო ერთი, ფრიად მოსაწყენი ადამიანი, რომლის ცხოვრებაც ერთფეროვნად მიედინებოდა საერთო ცხოვრების დიდ მდინარეში. სწორედ ამ ერთფეროვნებამ გაუჩინა ხავსი მთელს სხეულზე. საცოდავი მტკინვეულად განიცდიდა ხედ ქცევის პროცესს. მაინც რა იყო მისი ცხოვრების მიზანი? მაინც რამდენს იწონიდა ამ ადამიანის სიცოცხლე, ეს მისთვისაც გაუგებარი იყო. ნუთუ ხედ უნდა ვიქცე? – გაიფიქრებდა ხოლმე შიგადაშიგ, როცა აუტანლად მოსაწყენი ერთფეროვნება გულში მორიგ ჭრილობას დაატყობდა. საკვირველია, რომ საერთოდ გრძნობდა ამ ჭრილობას და ტკიოდა… როგორც წესი, ტკივილსაც ეგუებიან ხოლმე. მაგრამ

ერთხელაც მან ჩვეულებრივად გაიღვიძა და დილით, სარკესთან მდგარმა აღმოაჩინა, რომ ცნობისმოყვარეობას გაეღვიძა მასში. აქამდე მასში დაბუდებული ეს პარაზიტი თავს არ ამჟღავნებდა, ახლა კი.. მაგრამ რაღა ახლა? მოკლედ, სწორედ ამ ცნობისმოყვარეობის გამო იყო, რომ სამსახურისკენ მიმავალ ჩვეულ გზას გადაუხვია და..

დანარჩენს მერე გაიგებთ, როცა 28 მარტი მოვა და 4–ზე თუ არა, 5–ზე მაინც მიადგება კავკასიის სახლს ტაბიძის ქუჩაზე ^_^

არ არის აუცილებელი პოსტის ლაროშფუკესეული შეგონებებით გამოიჭედოს. მთავარია ბლოგმა ბლოგერის სულის კუნჭულები გამოაჩინოს. ახლა მე “მკვდარი” პერიოდი მაქვს. თუმცა ბევრი კარგიც ხდება და როგორც ფბ–ზე მეწერა, სიახლის ქარი უბერავს ჩემი გემის იალქნებს–თქვა და იქნებ მეშველოს კიდეც…

• რსრ–ს თბილისის ჩემპიონატი დაიწყო
• ლუსის აცრებს ვრჩებით
• გერმანული დავიწყე – ნელა, მაგრამ ხომ დავიწყე?
• ხეთურს ვაგრძელებ… იეჰ, ჩემგან კარგი მეცნიერ–მკვლევარი უნდა დადგეს
• რატომღაც ფორუმ.გე–ზე გავაქტიურდი და ეს მაშფოთებს. რამე მჭირს?
• დილით ადრე ადგომას მივეჩვიე…
• ბლოგზე რაცხა–რუცხაები მისალაგებელი მაქვს, ვაიმე დედა
• ყვავილებიც მაქვს. იზის წყალობით. ნუ გეშინიათ, სახელები მათთვის არ დამირქმევია.
• შოპინგის მომგონის ისიც და ესეც! მგონი მართლა ჰკურნავს მოწყენილობას და ადრე რატომ ვერ ვამჩნევდი ამას? : (
• დღეს აღმოვაჩინე, რომ 1 კგ მიწა 0.5 ლარი ღირს : ) )

ვიცი, რომ ზღაპარს უკეთესი დასასრული უნდა ჰქონდეს, მაგრამ მიწა თავისას მოითხოვსო, ესეც ერთ ზღაპარში შემხვდა. მაგრამ დასასრული რომ არ გვაქვს? ხოდა მოდით ჩვენ ქატო–ფქვილის მაგიერ დავამთავროთ ასე: to be continued…

 

 

პ.ს. ხო ვთქვი არასერიოზული კაცის პოსტია–თქო? რას მემდურით?

Я получила свой сертификат

Еще несколько дней назад я хотела писать о многом, но передумала. Вот что я вам скажу: пишите когда еще есть желание писать и ни в коем случае не откладываете на заврта.

Вот несколько событии произодшедшие недавно:
1) я прошла усиленный курс русского языка и получила сертификат; но это не все, я не буду прекрашать делать упражнении и улучшать знание

2) новые планы на счет учебы: хеттский язык, немецкий язык и турецкий язык; рефераты на разные темыи диссертация;

სხვა რაღა დამრჩა? ფანტაზია გამიქრა, დრო ამომეწურა, დამრჩა მხოლოდ ჩვევა რჯულზე უმტკიცესი და პასუხისმგებლობის გრძნობა…

როგორც ჩემი თაკო იტყვის: ცვლილებების დროა!

რა დაგუბებული ხმა მაქვს ვიდეოებში : /