Great Musicians – stop and hear the music

ძირითადად მევიოლინეებზე მსურს საუბარი. არის რამოდენიმე მუსიკოსი, რომელთაც პირველი მოსმენისთანავე მომხიბლეს. ვიოლინოზე დაკვრას ნუ ეხუმრებით. ეს რთულია.

პირველი, ვინც ღირსია რომ ვახსენო, ესაა ჯოშუა ბელ (Joshua Bell). უნიჭირესი მევიოლინე, სიტყვები არ მყოფნის დასახასიათებლად. ეს სწორედ ის კაცია, ვინც ასეთი ცდა ჩაატარა მეტროში: უხეიროდ ჩაცმული იდგა მეტროს გადასასვლელში და უკრავდა ვიოლინოზე კლასიკურ ნაწარმოებს. მხოლოდ ერთმა ქალმა იცნო და იდგა საათები და უსმენდა, დანარჩენებმა არათუ ვერ იცნეს, მუსიკასაც არ მოუსმინეს. არადა ღვთაებრივად უკრავდა. ეს კიდევ ერთხელ ამტკიცებს იმას, რომ ხელოვნება ყველასთვის არაა… ჯოშუა ისეთი ნიჭიერია, კინომუსიკის გაფორმებისთვის ხშირად იწვევენ…

:

აგერ ვიდეოც..

ჩვენთანაც, მიწისქვეშა გადასასვლელებში, დგანან მუსიკოსები და უკრავენ. ვინც მომწონებია, გავჩერებულვარ და მომისმენია, ვინც არა (და ასეთი ვაი რომ ბევრია), უბრალოდ გვერდით ჩამივლია.

ეს მეორე ვიდეო ჯოშუასი…

 

მეორე ვინც მინდა რომ ვახსენო, არის დევიდ გარეტი (David Garrett). აქაც უკომენტაროდ შემოვიფარგლები.

 

მესამე ცხადია, ვანესა მეია… ოხერი ქალია, გარდა იმისა, რომ ტექნიკა აქვს ბრწყინვალე, უკრავს ელექტრონულ ვიოლინოზე (მაშინ როცა ჯოშუა და დევიდი – ხის; ორივე უკრავს სტრადივარიუსზე) და თან შესანიშნავად ახერხებს შოუს დადგმას.

განსაკუთრებული ადგილი: წუხელ მუზამ აღმოჩენა გამაკეთებინა. იუთუბზე ბოდიალისას ისეთ მუსიკოსებს წავაწყდი, პირდაპირ ჩავდნი, გავითიშე და მუსიკის ჯადო–საბურველში გავეხვიე.

ესენი არიან the Piano Guys – ამ სახელის ქვეშ ორი მუსიკოსია გაერთიანებული: ჩელისტი, პიანისტი. ესეც მაგათი საიტი: http://thepianoguys.com/music/

მე ყოველთვის ვცდილობდი მუსიკოს შემსრულებლებში დამენახა ის კავშირი ინსტრუმენტსა და მუსიკოსს შორის, რომელიც ქმნის ღვთაებრივ მუსიკას. და მინდა გითხრათ, მე ის აქ დავინახე…

მოუსმინეთ და იგრძენით, უყურეთ და გაიცანით.. მე ვამაყობ რომ დღეიდან ვიცი მათ შესახებ

Love you guys, You are very talented, very very… and I’m fond of your magic music …

And this is my favorite:

How sweet the music is, how flexible the fingers are.. I’m fascinated, I’m charmed..

p.s. პირველად ვწერ “Windows Live Writer”–ით; ლორდმა დამანათლა, მის ფუნქციებში კი ნელ–ნელა ვერკვევი. საოცარია რომ პოსტებს მანახებს და ბლოგის დრაფტებს არა, თუ აქედან არ შევქმენი ახალი დრაფტი.

“არა, ჰერ, ეს თქვენი ნამუშევარია“

დიდი მხატვრების მიერ შექმნილ ყველა შედევრსაც და უცნობი ავტორების დაწერილ, არც თუ სახელგანთქმულ ტილოებსაც საკუთარი ისტორია აქვთ და, მოგეხსენებათ, მოლი ბლუმს უყვარს, როდესაც მკითხველს ამა თუ იმ ნახატთან დაკავშირებულ საინტერესო ამბებს მოუთხრობს ხოლმე. ალბათ, იმაშიც დამეთანხმებით, თუ ვიტყვი, რომ ამ თემაზე საკმაოდ ხშირად ვწერ . ჰოდა, ვფიქრობ, ახლა დადგა დრო, როდესაც პაბლო პიკასოს  “გერნიკაზე“ უნდა გიამბოთ.

ფერწერით დიდი ხანია, გატაცებული ვარ, ბატალისტების შემოქმედებასაც, ასე თუ ისე, ვიცნობ, მაგრამ გამიჭირდება, გიპასუხოთ, არსებობს თუ არა სხვა ტილო, რომელიც ასეთი სიმძაფრით გამოხატავს ომის საშინელებას.

1937 წელს, გაგანია სამოქალაქო ომის დროს, ლიუფტვაფეს მოხალისეთა ლეგიონმა – “კონდორმა“ მიწასთან გაასწორა პატარა ბასკური ქალაქი – გერნიკა. ექვსი ათასი მოსახლის მესამედზე მეტი ნანგრევებში ჩაიმარხა. ეს იყო გაუგონარი სისასტიკით განხორციელებული საჰაერო თავდასხმა – ნაქალაქარში სამი დღის მანძილზე ჩაუქრობელი ხანძარი ბობოქრობდა.

ისევე, როგორც მთელი მსოფლიო, დიდი ესპანელი ფერმწერი შეძრწუნებული ადევნებდა თვალს ბასკეთში დატრიალებულ ცოდვის კალოს. უკვე იმ წუთებში, როდესაც გერნიკას ჯერ კიდევ ცეცხლის ალი ასდიოდა, მის გონებაში მომავალი შედევრის კონტურები იკვეთებოდა და სულ მცირე ხნის შემდეგ საზოგადოების სამსჯავროზე პიკასომ ახალი ტილო გამოიტანა.

კუბისტურ-სიურეალისტური მანერით ასახული ამქვეყნიური ჯოჯოხეთი საოცრად შთამბეჭდავი აღმოჩნდა. მიუხედავად იმისა, რომ პუბლიკა საკმაოდ გულგრილად შეხვდა “გერნიკას“, იყვნენ ისეთებიც, ვინც ტილოზე ზუსტად ის დაინახა, რის თქმასაც ავტორი ცდილობდა… ვინც შეამჩნია სასოწარკვეთა, თავზარი და ყოვლისმომცველი შიში, აღიქვა ის კოშმარი, ცეცხლის წვიმაში მოყოლილი უდანაშაულო ბასკები რომ განიცდიდნენ, შეიგრძნო უმწეობა და არაადამიანური ტკივილი, რომლითაც ეს სურათია გაჯერებული…

ცნობილი დანიელი კარიკატურისტი ბიდსტრუპი ამ ტილოს ომის წინააღმდეგ მიმართულ ყველაზე ხმამაღალ და მნიშვნელოვან პროტესტად თვლიდა. ერთი ლეგენდა კი  გვიამბობს,  როგორ ესტუმრა პიკასოს სახელოსნოს ოკუპირებულ პარიზში გერმანელი ოფიცერი, რომელმაც „გერნიკას“ დანახვაზე აღტაცება ვერ დაფარა და მხატვარს მიუბრუნდა:

“ეს თქვენი ნამუშევარია, ბატონო?“

ფერმწერმა აუჩქარებლად შეიმშრალა საღებავით დასვრილი ხელები და დინჯად მიუგო:

“არა, ჰერ, ეს თქვენი ნამუშევარია.“

ქინდლ თაჩის (Kindle Touch) მცირე მიმოხილვა

სანამ მიმოხილვას დავიწყებდე, მინდა მოგახსენოთ რომ ჯერ უნდა გაერკვეთ რა გინდათ, როგორი ელექტრონული წიგნი გინდათ (ყველა რიდერს თავისი მახასიათებლები აქვს) და შემდეგ უკვე იყიდოთ იგი. ერთი კი იცოდეთ, არცერთი რიდერი არ არის იდეალური ან უნივერსალური, ყველაფერი დამოკიდებულია იმაზე თუ რას ითხოვთ თქვენ რიდერისგან.

მე მაგალითად ავარჩიე ქინდლ თაჩი (Kindle Touch), რომლის რეალიზება აშშ–ში 2011 წლის ნოემბრიდან ხდება.

რას აკეთებს ქინდლ თაჩი?
ის არის ქინდლის ოჯახის უახლესი თაობის ელექტრონული რიდერი და კითხულობს ელექტრონულ წიგნებს, აქვს E-ink ეკრანი, რაც ხელს უწყობს კომფორტულ კითხვას, ზომებში მცირეა, სადღაც დღიურის ბლოკნოტის ზომის, არც ისე მძიმე (გადამზიდავმა კომპანიამ მიანგარიშა მიახლოებით 0.4 კგ–ად). მისი ეკრანი სენსორულია, ძალიან მგრძნობიარე და არა მარტო თითების პარტყუნი, არამედ მავთულიც რომ დაადოთ, მაშინაც რეაგირებს. ამიტომ გაუფრთხილდით და მიეჩვიეთ touch ფუნქციას. თუ თქვენთვის ეს მოსახერხებელი არაა, მაშინ სჯობს თავიდანვე გაითვალისწინოთ ეს.

აქვე შენიშვნა: აუცილებად გაითვალისწინეთ მგრძნობიარე ეკრანი და როცა მის გაწმენდას დააპირებთ, გამოიყენეთ სპეციალური სველი სალფეთქები (რომელიც ლეპტოპის ეკრანისთვის გამოიყენება). გაწმენდის წინ გამორთეთ ქინდლი და სალფეთქით ნაზად გადაწმინდეთ ეკრანი.

რა შედის ქინდლ თაჩის კომპლექტში?
შედის თავად ქინდლი, USB კაბელი და პატარა, მუყაოს ინსტრუქცია. არც ყურსაცვამი, არც ადაპტერი, არც ნათურა და არც ყდა (ანუ ქოვერი) არ მოჰყვება, ის უნდა შეიძინოთ ცალკე.

Road to Kindle Touch

At least.. I have my Kindle, my sweet, sweet Kindle Touch and I’m going to tell how I get it…

ახლა ქართულად: გზა ქინდლამდე არც ისე რთული ყოფილა. შეგროვდა თანხა, დაიდო ანგარიშზე (ჩემი სტუდენტური ვიზა ბარათი საქართველოს ბანკისგან), დავრეგისტრირდი ამაზონზე, უსა2გეოზე (იგივე შპს “აშშ2საქართველო”, რად აქართულებენ არ მესმის :/ ), მერე ამაზონზე მივაბი ბარათი, შევუკვეთე და ორდერში ჩავაგდე და თანხაც მომაჭრეს… ამის მერე დაიწყო ლოდინის გრძელი გზა, სამი კვირა გავიდა სანამ ჩემს ხელებში მოხვდებოდა. ლოდინს კიდე არაფერი…

მომივიდა და შემატყობინა უსამ, აჰა შენ ინვოისი და მიდი ჩქარა გადაიხადეო. შეგახსენებთ, რომ გადახდის რამოდენიმე სისტემა აქვთ, ერთ–ერთია ბანკის მეშვეობით: ანუ მიხვალ ბანკში ოპერატორთან, ეტყვი,რომ შპს “აშშ2საქართველოს” ანგარიშზე გინდა აბონენტი # (ოთახის ნომერი იწერება აქ) მომსახურების გადახდა. ყურადღებით იყავით: თქვენი აბონენტის ნომერი (ანუ თქვენი ამერიკული მისამართის ოთახი) უნდა ჩაიწეროს კიდეც გადახდის ამონაწერში, წინააღმდეგ შემთხვევაში თქვენი თანხა “ჰაერში გამოეკიდება”… და დაგემართებათ ისე, როგორც მე. მე კი, აი რა დამემართა: ჯერ ქინდლი ჩამოვიდა, მერე ქოვერი. ამიტომ ჯერ ქინდლისა გადავიხადე და ეს თანხა დაჯდა კიდეც, უსა2გეომ ჩამითვალა გადახდილად. აი ქოვერი რომ ჩამოვიდა, რატომღაც მეტროს ბანკში მივედი, საქ ბანკის ოპერატორთან, ხოდა იმას შეეშალა და აბონენტის ნომერი არ დამიფიქსირა, შესაბამისადაც გამოვიდა, რომ ჩემი თანხა ჰაერში გამოეკიდა… კიდევ კარგი ხელში ამონაწერი მეკავა და ისე მივდიოდი ოფისში, თან ჩემს თავსა და იმ ოპერატორ გოგოს ვლანძღავდი გუნებაში..

წინასაშობაო პოსტი

წელს ეს ჩემი პირველი პოსტია.
მინდოდა კი, რომ სტუმარს გაეხსნა, მაგრამ არა უშავს.
მოსაყოლი ბევრი მაქვს და დღიურის გარდა ბლოგზეც უნდა გამოვამზეურო.

პირველ რიგში უნდა ავღნიშნო, რომ ჩემი wish list 2012–ის შესრულებას მივყევ ხელი: გამოვიწერე ქინდლ თაჩი (Kindle Touch) ყდასთან ერთად და იქით კვირაში ჩამახუტებენ. რომ გავუსინჯავ კბილს, მცირე რევიუს აუცილებლად დავწერ.
სწავლას რაც შეეხება, მართალია ახლა არდადაგები მაქვს, მაგრამ მთელი ძალებით ვცდილობ ჩავუღრმავდე სადიპლომოს. ჯერ რაც მაქვს გაკეთებული ესაა შესავალი, რომელიც უნდა გავაშალაშინო, ამოვბეჭდო და ხელმძღვანელს მივართვა (ვინ იცის მერამდენედ ვიმეორებ უკვე). როგორც საბოლოოდ გავარკვიე, უნდა იყოს 80 გვერდი, ტიტულის გარდა ყველა დანარჩენი გვერდი ითვლება, მათ შორის ილუსტრაციებიც, რაც მახარებს (ჰეჰე, თუ დამაკლდა, ილუსტრაციებს ჩავამატებ), შრიფტის ზომაც ვიცი, სტრიქონებს შორის დაშორებაც… დანარჩენი კი ჩვეულებრივად წავა…

ძეგლები და ქანდაკებები

წინა წელსაც, 31ში, ხელოვნების სფეროდან მქონდა პოსტი დაწერილი. ვატყობ ახლაც ამას ჩავიდენ და თუ ასე გაგრძელდება, მინიმუმ 3 წელი მაინც, გამოდის ტრადიცია ჩამომიყალიბებია ჩემს ბლოგზე.
მაგრამ ეს არაფერი. ბლოგერების დაუწერელი კანონით: წერ იმას რაც გაწუხებს, რაც გინდა რომ გარეთ სააშკარაოზე გამოიტანო.
მეც მინდა ერთი–ორი სიტყვით შევეხო ძეგლომანიას და ამ ბოლო დროს საქართველოს ტერიტორიაზე, ნაწვიმარის შემდგომ სოკოებივით გამრავლებულ, ძეგლებზე ვისაუბრო. მათი ღირებულებაც განვსაზღვრო.

როგორც ბუდა ამბობდა წლების წინ, როცა სადმე გაიჭედები, უკან დაუბრუნდი სათავეს და ხელახლა გაიარე გზაო. ინდივიდის ცხოვრება ასეთი ვერ იქნება, ასეთი თამაშის მაგგვარი, მაგრამ ერის ცხოვრება კი ნამდვილად უნდა იყოს ასეთი.
პრინციპში თემასაც ეხება ეს. დავიწყოთ სულ თავიდან, განმარტებებიდან.
ქანდაკება, გნებავთ სკულპტურა, ეს არის სახვით ხელოვნების ერთ–ერთი მიმართულება. სამ–განზომილებიანი ხელოვნების ნაწარმი, მასალად იყენებს ქვას (მარმარილო), თიხას, თაბაშირს, ლითონს, ხეს და სხვა მსგავს მაგარ მასალას. ამ მასალის დამუშავებით იქმნება მოცულობითი ფორმები და საბოლოოდ კი – დასრულებული ქანდაკება. ქანდაკება შეიძლება იყოს მცირე და დიდი სკულპტურული ნამუშევარი, შეიძლება იყოს ჯგუფური ქანდაკება ან ინდივიდუალური. განასხვავებენ მომრგვალო სკულპტურას (როგორიცაა ბიუსტი და ა.შ.), მონუმენტებს, ძეგლებს და ა.შ.
ძირითადად კი ორი სახის ქანდაკებაა: მრგვალი ქანდაკება, რომელსაც გარს შემოუვლი, და რელიეფი – რომელიც მოცულობით გამოსახულებას სიბრტყეზე ათავსებს.
მე ძალიან მიყვარს რელიეფი. ერთი პერიოდი ვოცნებობდი მესწავლა ქვაზე გამოყვანა. მაგრამ ორნამენტის დახაზვის ნიჭი არ მაქ და … ხელიც ჩავიქნიე. მამაჩემმა, სად გაქვს ამის ღონე, მქანდაკებლობას კუნთები უნდაო.

ხელოვნების ისტორიიდან ჩვენ შეგვიძლია გავიხსენოთ სხვადასხვა შედევრები, იქნება ეს ანტიკური პერიოდი – მირონი, ფიდიასი, ლისიპე თუ სხვა. გნებავთ ჯგუფური სკულპტურა – ლაოკოონი – ლესინგის მუზა.
შუა საუკუნეებიდან და რენესანსიდან გაგვახსენდება დონატელო, მიქელანჯელო. თქვენ ალბათ გაიხსენებთ, ინტერნეტში მრავლადაა, წიგნებშიც წერია, თუ როგორ უკვეთავდნენ აღორძინების ხანის სახელისუფლებლო წრეები ხელოვანებს ქანდაკებას, რომელიც უნდა დადგმულიყო კონკრეტულ ადგილას და რომელიც ემსახურებოდა კონკრეტულ მიზანს. და როგორ ფიქრობთ, რას აკეთებდნენ ეს ჩვენი ცნობილი ხელოვანები? რას და სწავლობდნენ გარემოს. მოგეხსენებათ, ქანდაკება, რომელიც იდგმება ღია სივრცეში, საჭიროებს გარემოსთან ადაპტაციას, მორგებას. ქანდაკება არ უნდა ყვიროდეს იმ გარემოში, რადგან ეს გამაღიზიანებელია და რაც გამაღიზიანებელია, რაც ჩარჩოდან ვარდება, ის იწვევს უარყოფით დამოკიდებულებას. არავის მოსწონს ასიმეტრია, დისპროპორციულობა, ზომაზე მეტი ან ზომაზე ნაკლები. ბუნების წესია ასეთი. ჩვენ კი ბუნების შვილები ვართ და ხელოვნებაც ბუნებისგან ვისწავლეთ.
ასე იქცეოდა მიქელანჯელო, ასე იქცეოდა დონატელო, ფიდიასი, ასე იქცეოდა თვით ოგიუსტ როდენიც. გახსოვთ ალბათ ინტერნეტიდან მისი “კალის მოქალაქეები” – ჯგუფური ქანდაკება, რომელიც დადგმულია დაბალ ანტაბლემენტზე, სპეციალურად დაბალზე, რათა ადამიანმა თავის სიმაღლეზე აღიქვას ისინი. გაიხსენეთ მიქელანჯელოს “დავითი” –

დავითის ქანდაკება შექმნილია დაკვეთით და წარმოადგენს წინასწარმეტყველთა ქანდაკებების სერიის შემადგენელ ნაწილს, რომელიც უნდა განთავსებულიყო ფლორენციის საკათედრო ტაძრის სახურავის აღმოსავლეთით. თუმცა, საბოლოოდ მისი განთავსება მოხდა მოედანზე სინიორის სასახლესთან ახლოს

– ახლა გასაგებია თუ რატომ არის “დავითი” ასეთი დიდი. ის უნდა დადგმულიყო სახურავზე და ის ყველას უნდა დაენახა. საბოლოოდ კი მოედანზე დაიდგა, რაც მიქელანჯელოს გეგმაში არ შედიოდა. რას ვიზამთ, ბევრი რამ გაუფუჭეს მიქელას, მათ შორის “დიდი განკითხვის” უზარმაზარი ფრესკა – შიშველი ფიგურები შემოსეს. სხვათაშორის ამ დავითს წინადაცვეთა არ აქვს, რაც ებრაულ კანონებს ეწინააღმდეგება. მაგრამ მიქელასთან მოსეც ხომ არაებრაული გარეგნობითაა, თან “რქიანი”.

ა?

შევუდგე ეხლა მე ახალი პოსტის წერას, სანამ ზარმაც ბლოგერად დავუსახელებივარ ხალხს.. რა “სირცხვილი” უნდა იყოს ისე…
ახალ წლამდე ერთი კვირა დარჩა, არდადაგებამდეც ერთი კვირა, სადიპლომოს საქმე მიდის თავის გზაზე – საკმაოდ საინტერესოდ.. ასევე ქინდლის საქმეც მიდის თავის ბილიკზე..

საერთოდ ცხოვრება მიდის თავის გზაზე, დრო მიიწევს წინ და არ ჩერდება, უკან არ იხედება, კიდევ ერთი წელი ემატებათ ადამიანებს, საგნებს, დედამიწას, სამყაროს…
წარსულზე გვიფიქრია? იმედია ფეხებზე არ დაგვიკიდებია.. რადგან “წარსულს თუ კენჭს ესვრით, მომავალი ლოდს დაგიშენთ”…
გიფიქრიათ გამოცდილებაზე რაც შეგიძენიათ?

საახალწლო

ახალი წელი მოგვადგა კარს, წინა წელს თუ უსაქმოდ ვიყავი, ახლა ერთბაშად იმდენი საქმე მაქვს თავს დაყრილი, რომელი ერთი დავიწყო და დავამთავრო, არ ვიცი. საიდანღაც რომელიმედან მაინც დავიწყებ. საქმე იმაშია, რომ მუშაობისა და დასვენების საათებს ვერ ვაწესრიგებ, რადგან მომენტებში ისე ვიღლები, რაღაც განტვირთვა რომ არ მქონდეს, ასე მგონია ბოლს გავუშვებ.

რამდენი ხანია ჩემი საკუთარი პერსონალური კომპიუტერით – ნოუთბუქით – ვტკბები. ჩემს ნებაზე ვაყენებ დესკტოპის სურათს (საახალწლო თემა შევქმენი სპეციალურად), რაც მინდა იმას ვიწერ და ვინახავ, შეზღუდული აღარ ვარ თავისუფალი ადგილის ქონა/არქონით, ვაყენებ იმ პროგრამას რაც მჭირდება და მინდა.. ხოდა ასე. გარდა იმ ურიცხვი სერიალების ონლაინ რეჟიმში ყურებისა, დისკზე ჩასაწერად გამოდმოვიწერე 10th Kingdom–ის ხუთივე სერია და როცა ფენტეზის და ზღაპრის ყურების სურვილი გამიჩნდება, სასწრაფოდ ჩავრთავ და ვუყურებ. ცხოვრება თითქოს იდილიასავით არის, ნუ ყოველ შემთხვევაში მისი რაღაც ნაწილი მაინც მოწესრიგებულია. სამუშაოზეც სიმშვიდეა, ხანდახან თუ დაარღვევს გაუთვალისწინებელი შემთხვევები. ასე რომ, ჩავთვალოთ აქაც გარკვეული კანონზომიერებაა…

ცხოვრებაში გეგმების გარეშე ძნელია. ყველა ადამიანი აგებს კოშკურებს, მე რატომღა უნდა ვიყო გამონაკლისი? ჩემი To do List 2012 წლისათვის:

Inherite The Wind…

ჩემო მეგობარო, მოწყენილი ხარ? არ გინდა სუსტი ნიავი ჩაიკრა გულს? – დიახ, დიახ, ეს სრულიად შესაძლებელია. ჩემი ნაგვიანები პოსტი ჯაზის სამყაროდან…

ჯვაროსნები ჯაზის მუსიკაში – The Crusaders – მათთვის ვინც არ იცნობს: ესაა ამერიკული ჯაზ ბენდი, რომელიც ძირითადად ჯაზ–ფანკის სტილში ასრულებს.

ის რომ მე მათზე (ან მათთან დაკავშირებით) უნდა ვწერო, ეს ჩემთვის ფაქტიურად ექსპერიმენტია. ადრეც მომისმენია ლაითი ჯაზ ვარიაციები და საერთოდ, მსუბუქ სტილში მომწონს, მიუხედავად იმისა რომ განწყობა უნდა.
ჩემი თავი მე თვითონ გამოვიწვიე და საქმესაც შევუდექი.

საქართველოში ჯაზით დაინტერესება საკმაო ხნის ისტორიას ითვლის (დაახლოებით 30–იანი წლებიდან მოდის). ოქროს ხანა სადღაც 50–60იან წლებში იყო. ალბათ თქვაც არ არის საჭირო თუ რა “1989 წელს იუნესკომ თბილისი ჯაზის მსოფლიო დედაქალაქად გამოაცხადა. ნიუ ორლეანის, ნიუ იორკისა და პარიზის შემდეგ ჩვენი თბილისი მეოთხე ჯაზ-ქალაქია.”

ჯაზი მუსიკალური მიმდინარეობაა, რომელიც სათავეს იღებს მე19-20 საუკუნეების მიჯნის აშშ–დან. ფორმირდა ევროპული და აფრიკული კულტურული სინთეზის საფუძველზე. მისი დამახასიათებელი შტრიხებია: პოლირითმულობა, იმპროვიზაციის უნარი,

ჯაზში იმდენი სტილია, რომ თავბრუ მესხმის და ვხვდები, რომ ყველა ამ ტერმინში გარკვევა გამიჭირდება. ამიტომ მე თავს ვანებებ ოფიციალურ და ამავე დროს მოსაწყენ ტონს, ვცდილობ გავარღვიო ჩარჩოები და გავიჭრა თავად მუსიკაში. აი ამ დროს კი უნდა მოიხმოთ თქვენი ქვეცნობიერი ^^

რომ გითხრათ რომ ძალიან ვგიჟდები ან ძალიან მაგრად მესმის, ეს ტყუილი იქნება. როგორც ზემოთ ვახსენე, იშვიათად ვუსმენ და ისიც მაშინ, როცა საამისო განწყობა მაქვს.
ვერ დავიჟინებ ზოგიერთებივით, რომ ჯაზი ეს ინტელექტუალური მუსიკაა. იმიტომ რომ ყველა სახის შემოქმედება ზოგადად ინტელექტს უკავშირდება, იქნება ეს ინტრუმენტალური, ე.წ. კლასიკური მუსიკა, ჯაზი, როკი თუ რაც… მთავარია მუსიკა იყოს იმ აღმაფრენის შემომტანი, რაც ავსებს შენს პიროვნებას და საინტერესოდ ქმნის შენ ცხოვრებას. ეს ხომ აქსიომაა, რომ უაზრო მუსიკას უაზრობის მეტი არაფერი შემოაქვს…

სადღაც 2010 წლის სექტემბერში დავიწყე ამ პოსტის წერა. ბევრი რამ მინდოდა, მაგრამ არ გამომივიდა. ეხლა ისიც კი არ მახსოვს წესიერად, თუ როგორ მყავდა წარმოდგენილი დასრულებული პოსტი. როგორც ძველი ჩანაწერიდან ვხვდები, რაღაც სასწავლო სახის მინდოდა. მინდოდა დავხმარებოდი მკითხველს ჯაზურ სამყაროში შესასვლელად. მაგრამ რა საოცარია, მე თავად მჭირდება მანდ არიადნას ძაფი და სხვისთვის როგორ მოვახერხებდი? მოკლედ, ცირკი ვარ რა…
ამის სანაცვლოდ, გიტოვებთ იუთუბის ამ ორ მშვენიერ ვიდეოს და ..
ლიტერატურას ჯაზზე:

ვიკიწყარო
ჯაზზ.რუ
ჯაზფორუმ.რუ
ესეც.

ოპერის მოჩვენება – 5 (Final part)

როცა მუზიკლებზე ვსაუბრობდი, გამომრჩა ვებერის სხვა მუზიკლი – Love Never Dies, რომელიც ოპერის მოჩვენების გაგრძელებაა. აშკარაა, ლოიდისათვის ეს რომანი გულშიჩამწვდომი აღმოჩნდა. მუსიკა კარგია, მაგრამ იგივეს ვერ ვიტყვი სიუჟეტზე.

არადა, არ მიყვარს წიგნის არაავტორისეული გაგრძელებები. ეს უკანასკნელნი ცვლიან მწერლის აზრებს, გეგმებსა და ნაწარმოების მიმართულებას. ჩემი აზრით კი უბრალოდ ამახინჯებენ ნაწარმოებს.
აქაა ის გაგრძელებები, რომლებზეც ვსაუბრობ. განსაკუთრებით აღმაშფოთა სიუზან ქეის “ფანტომმა”, სადაც ერიკი და კრისტინა ერთად წვებიან, ერიკი კვდება, ფეხმძიმე კრისტინა კი ცოლად მიჰყვება რაულს… ამაზრზენია! პერსონაჟების ბუნების ასეთი დომხალი, ასეთი ცვლილება გასტონ ლერუს ორიგინალისგან, მე პირადად ამ სიუზან ქეის პლაგიატად ვთვლი! დანარჩენებისკენ არც გამიხედავს, ჩემი ნერვები, გული დავინდე და გასტონ ლერუს კეთილ მოგონებებს პატივი ვეცი…

რაც შეეხება ფილმებს..
ჰმმმ.. მე სულ რამოდენიმე ფილმი მაქვს ნანახი. ბევრი არ არის, ვერ გადაუსწრო დიუმას “სამ მუშკერეტერსა” და ჰიუგოს “საბრალონს” ეკრანიზაციების სიმრავლით, თუმცა ჯერ–ჯერობით უნაკლო ეკრანიზაცია ვერ ვნახე…